"Przy Tobie" Rozdział 5

                Witajcie! :) Wstawiam ten rozdział z lekkim opóźnieniem, ale najpierw się rozchorowałam, potem pojechałam na koncert Toma Odella, nie doleczyłam się i jakoś tak wyszło. Ale jest, wreszcie!

                Chciałabym was bardzo zachęcić do komentowania oraz obserwowania bloga. :) To dla mnie bardzo ważne — każda opinia, każda krytyka pomaga. A obserwatorów miło widzieć, że gdzieś tam są i czytają!

                Betowali: Derwisz oraz fefa, którym bardzo dziękuję za włożoną pracę i pomoc.

                Nie przedłużając dużo, zapraszam!

               

Rozdział 5

                Jacek niesamowicie się nudził. To był już trzeci dzień na uczelni bez Mateusza, który w środę rano napisał mu SMS-a, że się rozchorował i go nie będzie. Usprawiedliwił się dodatkowo tym,  że umówił się z Jackiem na imprezę w piątek, więc chciał do tego czasu być w pełni sił.

                Nogalski stwierdził, że może to i nawet lepiej, bo chyba nie wiedziałby, jak spojrzeć Matiemu w oczy. Od kiedy był pewien orientacji seksualnej przyjaciela, łatwiej przychodziły mu perwersyjne myśli o nim, z czym czuł się nieco dziwnie. Jacek miał dość osobliwą przypadłość — starał się nie fantazjować o osobach, o których wiedział, że są hetero. Świadomość tego, że nigdy nie mógłby tych fantazji spełnić, powodowała u niego pewną blokadę.

                Czuł się dziwnie, bo przecież miał faceta i nie powinien myśleć o innych, ale w sumie nie był pewien, czy mógł to co teraz było między nimi nazwać „związkiem”. Uświadomił sobie, że to już nie to samo, co kiedyś. Na początku Julek przecież przychodził do niego niemal codziennie i gdy tylko mama Jacka wychodziła z domu — kochali się. Oglądali filmy w jackowym pokoju, przekomarzali się, grali w gry albo po prostu spali obok siebie. Jacek lubił to milczące towarzystwo Julka, choć czasem męczyło go wieczne siedzenie w domu. Chciał z nim gdzieś wychodzić — do kina, na basen, cokolwiek, ale Julek nigdy jakoś nie miał ochoty. Nogalski to akceptował, bo przecież wiedział, że nie każdy jest rozrywkowym typem człowieka, a on był w Szymczaku tak zakochany, że nic go nie obchodziło. Ważne, że mieli siebie. I wszystko było jakieś takie lepsze, byli blisko… Przynajmniej Nogalskiemu tak się wydawało. W końcu on był zakochany, jak szczeniak — latał za Szymczakiem, chciał mu dogadzać i ciągle być obok, wiedząc co nieco o jego życiu rodzinnym. Chciał mu pomóc. Ale Julek niekoniecznie tej pomocy chciał, był raczej zdystansowany i o sytuacji w swoim domu nie miał ochoty rozmawiać.

                Teraz… Teraz z Julkiem już się tylko mijali. Chłopak spędzał całe dnie na uczelni i w pracy, więc widzieli się rzadko. I Jacek doszedł do przykrego wniosku, że zaczynało mu to być obojętne. Może niekoniecznie do siebie pasowali? Miał wrażenie, że to tylko kwestia czasu, aż w końcu się rozstaną. Ale on nie chciał robić tego kroku, bo czuł lęk przed samotnością i zwyczajnie ciężko mu było oswoić się z myślą, że po tak długim czasie może Julka zabraknąć. Przyzwyczajenie to okropny łańcuch, przez który ludzie często niczego w swoim życiu nie zmieniają. W końcu zawsze może być gorzej, zatem lepiej trzymać się przy czymś, co jest „pewne” i „znane”.

                — Jacek, żyjesz?

                Oderwał się od myśli i spojrzał na Adriana.

                — Ano — potwierdził i odgarnął loki z czoła.

                — Gdzie masz swojego dryblasa? — zaśmiał się Krystian, typowy lansiarz, za którym Jacek za bardzo nie przepadał. Koleś był bezczelny, chamski i zawsze na wszystko miał „wyjebane”, jak to lubił powtarzać.

                — Chory jest — wzruszył ramionami, a Krystian zwyczajnie się znudził i nie drążył tematu.

                — Robicie coś po angolu? — spytał Adrian, rozglądając się po wszystkich, którzy siedzieli razem z nim przy stoliku w bufecie.

                — Jeśli twoje następne pytanie zaczyna się na „p”, to ja zawsze jestem gotów — powiedział szybko Kuba, poprawiając czapkę z daszkiem na głowie.

                — Zgadłeś. Piwo?

                — Ale takie szybkie ofensywne — dodał Marcin od siebie. — Przynajmniej ja. Potem muszę wracać na swoje zadupie, a trochę drogi tam mam.

                — Ja chętnie! — Ucieszył się Jacek. Przynajmniej nie będzie siedział w pustej kawalerce i się nudził w oczekiwaniu na wieczorne spotkanie z Mateuszem.

                — A ty, Patryk?

                — Noooo — mruknął wysoki, szczupły mężczyzna o długich, falowanych włosach, drapiąc się po bujnej brodzie. — W sumie mogę.

                — No i fajnie! — Adrian klepnął dłońmi o stolik. — Wiedziałem, że się z wami dogadam.

***

                Praca na stanowisku asystenta menadżera brzmiała na dość ciężką, ale w rzeczywistości nie była zbyt wymagająca. Dostał ją dzięki swojemu koledze ze studiów — Kacprowi, bo w końcu doświadczenia nie miał zbyt wiele, więc nigdzie by go ot tak nie przyjęli. Właściwie jedyne co robił to kawę, a czasem jakieś ksero dokumentów czy drobne tłumaczenia, bo jego przełożony był dla niego wyjątkowo miły i chciał, żeby Julek się czegoś nauczył, co mogłoby mu pomóc w przyszłości. 

                Przełożony ten sprawiał, że Julian miał ochotę przesiadywać w pracy po godzinach. Nazywał się Adam Nawrocki i był bardzo przystojnym dwudziestoośmiolatkiem, który traktował go jak równemu sobie. Od razu zaznaczył, że mają przejść na „ty”, a jeśli już Julek miał robić kawę, to także dla siebie. Szymczak polubił go po pierwszym dniu, bo Adam nie był zbyt rozmownym typem człowieka — tak samo jak on. Siedzieli razem w biurze Nawrockiego, który bardzo skupiał się na pracy. Julian zdążył już zapamiętać sposób, w jaki mężczyzna śmiesznie marszczy czoło, gdy zastanawia się nad jakimś problemem, patrząc w ekran laptopa. Czuł się przy nim dziwnie spokojny i zrelaksowany, a łagodny ton głosu Adama przyprawiał go o łaskotanie w brzuchu.

                Przyjrzał się jego męskiej, kwadratowej szczęce, pełnych ustach i prostemu nosowi. Chyba nigdy nie widział tak idealnej twarzy — Nawrocki nie miał nawet jednego piega, czego Julian niesamowicie mu zazdrościł, bo on posiadał ich naprawdę wiele. I to wszędzie: na policzkach, na nosie, na uszach, na ramionach… I, szczerze mówiąc, niezbyt je lubił. Jego matka też była piegowata — i może to był powód jego niechęci do tych małych kropek.

                Adam przeczesał swoje krótkie blond włosy i westchnął, po czym upił łyk kawy. Spojrzał na Juliana i uśmiechnął się lekko, widząc, jak chłopak mu się przygląda.

                — Muszę wyglądać koszmarnie — zaśmiał się i podparł brodę na dłoni.

                — Powiedziałbym, że wręcz przeciwnie — odpowiedział Julek nonszalancko. — Choć twoje podkrążone oczy nieco psują mi widok.

                — Cóż — mruknął Adam, łapiąc się za nasadę nosa. — Źle sypiam ostatnio.

                — Coś o tym wiem — dodał Szymczak od siebie i wrócił do tłumaczenia krótkiego artykułu. Nawrocki również zabrał się za robotę, bo robiło się już późno, a jemu marzyło się ciepłe łóżko i długi sen.

                Dobrze im się tak pracowało razem. Adam nawet nie odczuwał tej różnicy wieku, jaka między nimi była — uważał Juliana za naprawdę ciekawy okaz. Był zupełnie inny niż jego rówieśnicy, a wiedział to, bo miał dwudziestoletniego brata, któremu w głowie były jedynie imprezki i głupie zabawy. Znał też wielu jego kolegów, których miał za zwykłą bandę gówniarzy.

                Nie, żeby siebie uważał za jakiegoś staruszka — w końcu dwadzieścia osiem lat to wcale nie tak dużo. Miał jeszcze całe życie przed sobą, co często powtarzał. Jednak ostatnimi czasy to „życie” ograniczało się jedynie do pracy, którą był już naprawdę zmęczony.

                — Co robisz jutro? — spytał swoim spokojnym, wibrującym głosem, a Julek nie dał po sobie poznać, że jakkolwiek go to ruszyło. W rzeczywistości jednak poczuł dreszcz idący mu po kręgosłupie.

                — Zapewne nic ciekawego — odpowiedział zgodnie z prawdą, segregując papiery. — Mam kilka książek do skończenia.

                — Och, moim zdaniem czytanie to zdecydowanie coś ciekawego. — Adam uśmiechnął się i zamknął laptopa. — Co konkretnie?

                — Obecnie Wyprawę czarownic Terry’ego Pratchetta. Dość ciężko mi przebrnąć, w połowie zrobiło się trochę nudno. — Uniósł kącik ust do góry, bo akurat o książkach mógłby rozmawiać godzinami.

                — Serio? Hm, ja tam dobrze wspominam tę część. Choć przestałem przez nią lubić dynie.

                Julek parsknął śmiechem i powoli wstał z krzesła.

                — Co powiedziałbyś na kawę? — zapytał Adam, odchylając się na fotelu obrotowym i przyglądał się młodszemu mężczyźnie z zaciekawieniem.

                — Że jutro? — Nawrocki kiwnął głową. — Chętnie, o ile znasz jakieś kameralne miejsce. Nie lubię tłoku.

                — Owszem, znam — powiedział tajemniczo. — Spodoba ci się, tak myślę.

                Julian odchrząknął, próbując ukryć zakłopotanie. Cholera, coś było nie tak z tym facetem. Przecież znali się raptem kilka dni, a on miał wrażenie, jakby to była wieczność. Poczuł przyjemne ciepło rozlewające się po jego ciele i stwierdził, że nigdy wcześniej się tak dziwnie nie zachowywał. Przy Jacku nie czuł czegoś takiego — owszem, całkiem miło spędzało mu się czas z Nogalskim (kiedy nie gadał za dużo, nie marudził o wyjścia do klubu i nie był irytujący), ale nic więcej. Nie czuł żadnego napięcia przed spotkaniem, nie ekscytował się jego obecnością, nie miał tak, że chciał znać go bardziej i bardziej. Z Adamem było inaczej — Julek naprawdę miał ochotę spędzić z nim jak najwięcej czasu i poznać każdy szczegół jego życia.

                — Cholera, późno jest — mruknął Adam, spoglądając na zegarek na nadgarstku. Drogi zegarek, co Julek już zdążył zaobserwować. — Odwiozę cię.

                — Nie mam dziesięciu lat, poradzę sobie — odpowiedział, zadzierając nos, na co Nawrocki uśmiechnął się kątem ust. Lubił upór tego dzieciaka, kręciło go to niesamowicie, ale starał się zachować dystans.

                — Nie wątpię — mruknął i złapał za swój płaszcz. — Ale jestem za ciebie odpowiedzialny. Masz mi asystować w drodze do domu — dodał wesoło, a Julek uniósł jedną brew i przerwał zakładanie szala.

                — Wliczysz mi to w nadgodziny? — spytał po chwili, kiedy już wyszli z biura. Adam zaśmiał się cicho i pokręcił głową z niedowierzaniem.

                — Prawdziwy biznesmen — parsknął i już unosił rękę, chcąc dotknąć włosów Julka, ale w ostatniej chwili powstrzymał się i poprawił torbę od laptopa na ramieniu. Cholera, chłopak przyciągał go jak magnes i Adam miał wrażenie, że naprawdę powoli traci rozum.

                Kiedy Julek zobaczył perłowobiałego nissana qashqaia, nie mógł się powstrzymać przed gwizdnięciem. Strasznie podobały mu się te auta i nigdy nie przypuszczał, że będzie mu dane się takim przejechać. Wsiadł na miejsce pasażera i rozejrzał się po wnętrzu — podgrzewane, wygodne fotele, panoramiczny dach… Był tak zachwycony, że nie mógł dojrzeć pełnego zadowolenia uśmiechu Adama, który przyglądał mu się od jakiejś chwili.

                — Fajny, co? — Usłyszał Julek w końcu i odzyskał rezon. Spojrzał na Nawrockiego i prychnął, niedbale poprawiając szal.

                — Widziałem ładniejsze, ale tak, całkiem, całkiem — odpowiedział, nie chcąc niczego po sobie pokazywać. W końcu taki właśnie był — oschły i złośliwy, prawda? Ale przy tym facecie…

                — To gdzie jedziemy? — spytał wesoło Adam, odpalając auto. Julek podał mu adres i zanim ruszyli, Nawrocki włączył muzykę.

                — „Cold War Kids - Love is mystical”, znasz? — spytał Nawrocki. — Uwielbiam ich. Ten utwór jest z początku lutego, więc całkiem nowy.

                — Pewnie, że znam — prychnął Julian. No bo faktycznie, znał. I lubił nawet, dlatego w głębi duszy ucieszył się, że mają z Adamem aż tak podobne gusta.

                Muzyka wypełniała wnętrze Nissana, a mężczyźni całkowicie się w niej zatracili, nie rozmawiając już do końca trasy.

                Kiedy dojechali pod zamknięte osiedle, Julek poczuł rozczarowanie, bo czuł się, jakby przyjechali tu w kilka sekund, mimo że tak naprawdę trwało to dobre dziesięć minut. Chciał jechać gdzieś dalej, z dobrą muzyką w tle i Adamem z boku, milczącym i uśmiechającym się lekko. Z Adamem stukającym palcami o kierownicę, machającym głową do rytmu, pachnącym najlepszymi perfumami…

                — To tutaj, tak? — spytał Nawrocki i zatrzymał się na rondku przed blokami, gdzie były zaparkowane auta. — Daleko masz stąd?

                — Nie, to tamte drzwi, trafię. Jak mówiłem, nie mam dziesięciu lat — odpowiedział i odpiął pas, ale zanim wysiadł, zawahał się.

                — Co jest? — zaciekawił się Adam, a Julek tylko wymruczał coś cicho pod nosem. — Wiesz, jeśli chcesz, żeby cię ludzie zrozumieli, to musisz mówić głośniej — dodał, uśmiechając się nieco złośliwie.

                — Dzięki — burknął Julian. — Do jutra.

                — Do jutra — odpowiedział Adam, a kiedy tylko chłopak wysiadł z jego auta, uśmiechnął się szeroko i oparł głowę o kierownicę. Czuł się tak podekscytowany, jakby znowu miał szesnaście lat i szedł na pierwszą randkę.

                Długo jednak nie mógł tak stać na środku ulicy, więc zmienił bieg i odjechał z osiedla.

                Julek spojrzał na Jacka stojącego przed drzwiami i zdziwił się nieco, ale postanowił nic po sobie nie pokazywać. Chłopak patrzył na niego lekko rozczarowany, jakby smutny? Julian nie bardzo potrafił rozszyfrować jego wzrok, ale poczuł się nawet trochę winny. Ale tylko trochę.

                — Hej — powiedział w końcu Julek. — Co tu robisz o tej porze?

                — Wychodzę — odparł Jacek. — Mówiłem przecież, że się umówiłem na picie. Co to był za koleś? — spytał oskarżycielsko, a Szymczak westchnął i wzruszył ramionami.

                — Mój przełożony. Odwiózł mnie.

                — Aha.

                Patrzyli tak na siebie, nie bardzo wiedząc, co dalej. Dystans między nimi powiększał się z dnia na dzień, stawali się sobie coraz bardziej obcy i raczej nic nie mogło tego zmienić. Już było za późno.

                — Idę, zmęczony jestem…

                — Ja też, mam tramwaj zaraz.

                — Pa.

                — Cześć.

                Julek złapał za klamkę i zawahał się. Myślał przez chwilę, że powinien Jacka chociaż pocałować w policzek, przytulić go, zrobić cokolwiek. Tak jak robiły normalne pary na powitanie, pożegnanie… Ale nie potrafił.

                Zresztą Nogalski już poszedł w swoją stronę, a Julian nie miał zamiaru za nim biec jak jakiś kretyn. Szarpnął za klamkę i, poirytowany, ruszył do mieszkania.

                Zaczęła się w nim budzić cała gama uczuć, których nie rozumiał. I nawet nie chciał ich rozumieć. Jedyne co teraz chciał, to iść spać i przestać przejmować się bzdurami.

***

                Jacek szedł szybkim krokiem, chcąc jak najszybciej znaleźć się w ciepłym tramwaju. Było już po dwudziestej drugiej, a pogoda nie zachęcała raczej do wyjścia z domu — było zimno i wiało tak cholernie mocno, że Jacek miał wrażenie, że zaraz odleci albo co najmniej się przewróci. Przytrzymał kaptur, żeby mu się nie zsunął z głowy i miał ochotę biec, żeby jakoś rozładować całe to poirytowanie, które go złapało, gdy zobaczył Julka wysiadającego z jakiegoś cholernie drogiego auta. Myślał, że jest mu już wszystko jedno. Ale jednak, zakuło. Był zazdrosny.

                Jacek wiedział, że nie jest najlepszym facetem na świecie. Nie dbał za bardzo ani o siebie ani o nic wokół, ale cholera, przecież się troszczył. Julek zawsze przychodził do jego domu zdenerwowany, a wychodził już trochę spokojniejszy. W sumie Jacek nie wiedział, czy to jego zasługa, czy może jego matki, która naprawdę Julka polubiła.  Teraz codziennie dzwoniła i wypytywała, co tam u „Julusia” i u nich ogólnie. No więc Jacek kłamał, że wszystko w porządku, że urwanie głowy na uczelni, że Julek znalazł pracę i takie pierdoły. A co miał niby mówić? Tak było łatwiej, póki co.

                Kiedy stanął na przystanku i zaczął wyjmować słuchawki z torby, usłyszał rozmowę pary stojącej obok niego.

                — Ale ty głupiutka jesteś — zaśmiał się jakiś chłopak. — Kocham cię, mała.

                — Sam jesteś! — prychnęła dziewczyna. — Ja ciebie też kocham, wredoto…

                Stał tak z zaplątanymi słuchawkami w dłoniach i wgapiał się przed siebie, a wiatr rozrzucał jego loki jak szalony. Czemu był tak ślepy? Czemu wcześniej o tym nie pomyślał? Julek nigdy, nigdy mu na te słowa nie odpowiedział. Nigdy nie powiedział „kocham cię”. Tylko uśmiechał się lekko albo kiwał głową. Jacek uzmysłowił sobie, że to wcale nie była kwestia charakteru Julka i jego problemów z opisywaniem uczuć.

                Uśmiechnął się smutno i wsiadł do tramwaju. Był głupim, zaślepionym nastolatkiem.

                Chyba przyszła pora, aby dorosnąć.